impressions

impressions
warm autumn colours in Cologne

Dienstag, 5. Dezember 2017

TITOS PATRIKIOS * ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ





EINIGE WARTEMINUTEN

Jeden Morgen zugedeckt im Bett
haben wir es schwer aus seiner Wärme zu schlüpfen
unsere verschwitze Unterwäsche zu wechseln
wenigstens einige Schritte zu gehen
uns das Gesicht zu waschen.
Und wenn nunmehr tausende von Morgen vergangen sind
an denen wir den Schutz der Decken verlassen
um uns in der feuchten Kälte zu bewegen
der Häuser, der Straßen, der Arbeitsorte
tun wir es vielleicht, weil wir etwas erhoffen? Oder
zwingen uns dazu Anweisungen, die nur Wenige ausnehmen?
In der embryonalen Stellung zusammengerollt
gewinnen wir jedenfalls einige Warteminuten
auf Dinge, die nie kommen werden, das wissen wir
einige Minuten flüchtiger Vergessenheit
von Dingen, die auf jeden Fall geschehen werden.

(in meiner Übertragung)




 foto: sophia georgallidis


ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Κάθε πρωί κουκουλωμένοι στο κρεβάτι
έχουμε πρόβλημα να βγούμ' απ' τις κουβέρτες
ν' αλλάξουμε την ιδρωμένη μας φανέλα
να κάνουμε έστω λίγα βήματα
να ρίξουμε λίγο νερό στα μούτρα μας.
Κι αν πάνε χιλιάδες τώρα πρωινά
που αφήνουμε την προστασία των σκεπασμάτων
να κινηθούμε μέσα στη νοτισμένη ψύχρα
των σπιτιών, των δρόμων, των τόπων εργασίας
είναι γιατί σε κάτι ελπίζουμε; Ή μήπως
μας αναγκάζουν επιταγές που λίγους εξαιρούν;
Κουλουριασμένοι σε σχήμα εμβρύου
κερδίζουμε πάντως λίγα λεπτά αναμονής
πραγμάτων που ξέρουμε πως δεν θα 'ρθουν
λίγα λεπτά πρόσκαιρης λησμονιάς
πραγμάτων που οπωσδήποτε θα συμβούν.

(από την συλλογή του «Η αντίσταση των γεγονότων», 2000)

Samstag, 30. September 2017

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ



„Sie spielen unser Lied“

„Sie spielen unser Lied“ nicht mehr in den Sommertagen
und die Delfine wanderten in Zirkusse nach Belgien aus
einige Strandkiesel sind übriggeblieben
– Steine kann man wohl dazu nicht sagen –
und sehen dich verschwörerisch an am Strand
animieren dich
„wirf uns“ „wirf uns“
doch wir, versunken
in die Monitore
verpassen das Meer
überholen den Sommer
lehnen es ab, Mensch, ein revolutionäres Sonnenbad zu nehmen
überlassen den anderen sowohl die Küsten als auch den Sommer, sowohl die Versprechen als auch „unsere Lieder“
eine verschwörerische Gruppenlautlosigkeit
die den ersten Herbstregen erwartet
nicht weil sich etwas ändern wird
sondern damit er sich noch tiefer in die Verzweiflung seiner Zeit eindringt
ein Land, dem man versprochen hat, eine unendlich blaue Wiese von friedliebenden Menschen zu werden
aber dieses verwandelt sich in eine pechschwarze Landschaft der Amnesie.


(in meiner Übertragung)


 foto: Sophia Georgallidis


«Παίζουν το τραγούδι μας»

Τα καλοκαίρια πια δεν «παίζουν το τραγούδι μας»
και τα δελφίνια μετανάστευσαν σε τσίρκα του Βελγίου
κάτι βότσαλα παρέμειναν
– πέτρες δεν τα λες –
να σου κλείνουν το μάτι στην ακρογιαλιά
να σε προτρέπουν
«πέταξέ μας» «πέταξέ μας»
κι εμείς βυθισμένοι
στις οθόνες
να χάνουμε τη θάλασσα
να προσπερνάμε το καλοκαίρι
ν΄ αρνιόμαστε να κάνουμε επαναστατική ηλιοθεραπεία βρε αδελφέ
ν΄ αφήνουμε στους άλλους και τους αιγιαλούς και τα καλοκαίρια και τις υποσχέσεις και τα «τραγούδια μας»
μια συνωμοτική ομαδική αφωνία
που περιμένει τα πρωτοβρόχια
όχι για ν΄ αλλάξει κάτι
αλλά για να βυθιστεί ακόμη πιο βαθιά στην απελπισία του καιρού της,
μια χώρα που της έταξαν να γίνει ένα απέραντο γαλάζιο λιβάδι φιλήσυχων πολιτών
και μεταμορφώνεται στο πιο κατάμαυρο τοπίο αμνησίας

(από το βιβλιο του «Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα», εκδ. Εντευκτηρίου 2015)